@ You are My Pride @

...

..........

.................

..เริ่มต้นที่ความรักแบบนี้ก่อนก็แล้วกัน..

เพราะบังเอิญว่าไปพบเจอกับคนแบบนี้มา และก็ได้เห็นแง่มุมต่างๆของเค้า

เราเป็นคนนอกอาจจะไม่เข้าใจลึกซึ้งนัก แต่....พอได้สัมผัสกับเค้าแล้ว...

เป็นความรักที่.....ดูแล้วเหมือนมั่นคงในแง่มุมของเค้า

 ....แต่มันแสนจะสั่นคลอนในมุมของเรา

เป็นความรักที่...มีความคาดหวังอยู่เสมอในแง่มุมของเค้า

...แต่ มันดูเลื่อนลอยสำหรับเรา

เป็นความรักที่..เหมือนจะให้กำลังใจซึ่งกันและกันในแง่มุมของเค้า

...แต่ ดูแล้วเหมือนสิ้นหวังในสายตาเรา

..........

....ทำไมเค้าคิดแบบนั้น...ทำไมมั่นคงได้ขนาดนั้น....

....มองตามแง่มุมของเค้าก่อนก็แล้วกัน......

...........เค้าได้รับการบอกรักที่ผ่านทางอากาศ.....

 ..................ส่งความคิดถึงกันทางอากาศ ความหวังดี

คำพูดหวานๆ และทุกๆอย่างในอากาศ

..............แต่......เค้าดูเชื่อมั่น และมั่นคงเหลือเกิน

ระยะเวลาแค่น้อยนิดก็ทำให้คนเราผูกพันกันได้เหนียวแน่น

 ความสุขเกิดขึ้นได้เพียงแค่....

ข้อความผ่านทาง sms โทรศัพท์สม่ำเสมอ

ไม่เคยแม้สักวันที่จะขาดการติดต่อ

แต่ละวันก็ไม่น้อยกว่า 3 เวลา....

แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนๆนี้

 เป็นความผูกพันที่ดูมากขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา

 เป็นความรักที่ดูมั่นคง เชื่อมั่น เชื่อใจ

 แต่...บางครั้งก็มีความคิดว่า มันช่างดูไขว่คว้ายากเย็นเหลือเกิน....

พออยากจะพบ อยากจะจับต้อง

คนๆนั้นก็หายไปแล้ว โดยที่เราไม่สามารถตามได้

เพราะที่ผ่านมามีแค่..เบอร์โทรศัพท์ e-mail..ก็เพียงพอแล้วในเวลานั้น

กลับ....ไม่มีประโยชน์อะไรถ้าอีกฝ่ายไม่เปิดเครื่อง ไม่ตอบรับ

e-mail ซึ่งน่าจะดี...ก็กลับกลายเป็นว่าไม่เคยได้พบอีกเลย

บ้านอยู่ที่ไหน.....ไม่เคยอยากรับรู้ในตอนนั้น

แต่ตอนนี้ต้องมานั่งกระวนกระวายตามหา

ชื่อ..ที่เคยแน่ใจว่าเป็นของเค้าแน่นอน กลับหาไม่เจอ

และ....กลับไม่มั่นใจลึกๆว่า...นี่ใช่ชื่อจริงๆมั้ย

ทุกวันได้แต่นั่งรอคอย.....รอคอยว่าเค้าจะติดต่อมา

รอคอยว่า เค้าจะรับโทรศัพท์

รอคอยว่า...เค้าจะส่งข้อความมาเหมือนเคย

รอคอยว่า e-mail จะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นบ้าง

... และยิ่งไปกว่านั้น...

ได้รับรู้เรื่องราวที่น่าเศร้าของเค้า

ซึ่งหนักหนามากมาย ...

การที่เคยให้กำลังใจเพื่อให้เข้งแข็งต่อสู้ได้ต่อไป

กลับเหลือแต่....การรอคอยเพื่อให้เค้าติดต่อมาอีกสักครั้งนึง

ถึงจะเป็นแค่..ได้รับรู้อะไรบ้างก็ดีกว่านั่งรอคอยแบบไร้จุดหมาย

การรอคอยที่มาพร้อมกับความห่วงใย..มันช่าง...

.....ทรมานเหลือเกิน....

ทุกวันมีแต่น้ำตาซึ่งเค้าไม่อาจรับรู้และไม่อาจได้เห็นมัน...

เสียงสะอื้นที่คอยแต่จะกลั้นมันเอาไว้ไม่ให้คนในบ้านรู้..เค้าจะได้ยินหรือเปล่า

เสียงที่คอยแต่จะเรียกหาอยู่ข้างในลึกๆ..เค้าคงไม่ได้ยินสินะ...

.....แต่สุดท้ายแล้ว ก็ยังเชื่อมั่นเสมอ และเฝ้ารอด้วยความเป็นห่วง....

........

เรา.....

ซึ่งเป็นคนที่ได้รับรู้ ได้รับฟัง ได้ปลอบใจ

กลับมองเห็นการรอคอยแบบนี้อย่างเศร้าใจ

เรามองไม่เห็นความมั่นคง แน่นอน

เรามองไม่เห็นความเป็นจริง เห็นแต่ความเพ้อฝัน

เรา....ได้แต่สะท้อนใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้

เสียงสะอื้น...ที่คอยแต่จะถามเราว่า...

 " เค้าโอเคใช่มั้ย....เค้าจะโอเคใช่มั้ย "

" เค้าจะโทรมาใช่มั้ย....เค้าจะติดต่อมาใช่มั้ย "

" เค้าจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ..."

" เค้าทำอย่างนี้กับ.....ทำไม "

" ทำไมเค้าคิดว่า.......จะทนรับไม่ได้ "

" ทำไม ...ทำไม...ทำไม "

เป็นคำถามที่เราไม่อาจตอบได้ เพราะเราไม่ใช่เค้าคนนั้น

เสียงเรียกต่างๆที่อยากเหลือเกินให้อีกฝ่ายได้ยิน

แต่...เราเองเป็นผู้ได้รับฟังทั้งหมด....

สิ่งที่ทำได้คือการได้อยู่ข้างๆ

คอยรับฟังปัญหา

คอยปลอบเมื่อยามร้องไห้

คอยช่วยในส่วนที่เราพอจะทำได้..

....แค่นั้น ..

...แค่นั้นจริงๆ....

.........................

รักแบบนี้...ดีจริงๆแล้วเหรอ ?

.........

Feb 4, 2009

anna_ho

THERE YOULL BE - FAITH HILL" title="

THERE YOULL BE - FAITH HILL" class="" />