@ You are My Pride @

....ไร้ประโยชน์ที่จะพูดกับคนที่ไม่ยอมเข้าใจ....

เพื่อความสบายใจของทุกฝ่ายก็ลบเอนทรี่เจ้าปัญหาไปซะ

อ้อ...ดิฉันก็ไม่รู้จักคุณค่ะและไม่ได้อยากรู้จัก

เพียงแต่เห็นว่า.....ตลกดีเนอะ...

ว่าแล้วก็เบื่อ........พูดเรื่องตัวเองดีกว่า....

...........................................................................

เดินออกมาอย่างเงียบๆ (แล้วนา)

เอาละ....ถึงเวลาพูดเรื่องตัวเองบ้างดีกว่า

พูดเรื่องคุณน้องมากๆเดี๋ยวก็เป็นประเด็นอีก

เอ....หรือว่าจะพูดเรื่องปีนเกลียวดี...กร๊ากกกกก ดีมั้ยเจ้าโม 55+

...........

เข้าเรื่องดีกว่า บอกแล้วว่าอย่าให้ได้เขียนมันจะหยุดไม่อยู่

อุตส่าห์เก็บไว้ในซอกหลืบไม่อยากให้มันออกมาแพร่งพรายในตอนแรก

แต่คิดไปคิดมาถ้าไม่พูดก็เหมือนเราเป็นกาบด เลยโดนเด้งออกมา...

พอนั่งโน่น นี่ นั่นแล้วก็.....เออพูดก็ได้อยากให้คนที่ไม่รู้เคลียร์ซะที

เราจะได้ไม่กลายเป็นคนผิด เพราะไม่พูดอะไร.....

เรื่องมีอยู่ว่า....

เรา ในที่นี้คือกลุ่มที่เคยเป็น admin staff บางส่วนของ YJL

ได้เดินออกมาจากบ้านอย่างเงียบๆ เป็นระเบียบ เรียบร้อย

ไม่พูดถึงเรื่องราวที่ผ่านๆมากับใครๆ ไม่แพร่งพรายอะไรให้ใครรู้

รู้กันเองในหมู่พวกเรา ว่าแล้วก็แพ๊กกระเป๋าเดินออกมาจากเวป

เรื่องราวมันมีหลายอย่างมากมาย จนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน

แรกสุดของการเข้าร่วมเป็น adminเวป

หลักๆเลยคือ ชอบยุนแจ รักยุนโฮมากๆ

และการที่เริ่มทำในสิ่งที่รักเพื่อคนที่เรารักมันก็มีความสุขมากมาย

ไม่ได้คาดหวังอะไร ไม่ได้มีผลประโยชน์ร่วมกับใคร

แต่.....

พอมาถึงวนหนึ่งที่เราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม

ไม่สนุกที่จะทำ เห็นอะไรๆที่มันดูวุ่นวายมากมายจนไม่อยากพูด

 ......................

ช่วงที่เขียนเรื่องราว เรียบเรียง "...หรือที่จริง..."เนี่ยไม่เหนื่อยนะ

สนุกกับการเขียน ทุกวันต้องมานั่งนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

ตั้งแต่เรารู้จัก ได้เห็นอะไรดีๆ มันก็มีกำลังใจในการเขียน

แล้วจุดนี้เองเป็นการเริ่มต้นของการอยากรวมเล่มและเก็บไว้เป็นที่ระลึก

เพราะโดยปกติจะไม่ใช่คนที่จะมานั่งขีดเขียนอะไร เพราะขี้เกียจ

แต่การที่ได้มาเรียบเรียงเรื่องราวเหล่านี้ก็เพราะ

ความรักที่เรามีให้เด็กสองคนนี้อย่างจริงใจ

เพราะฉะนั้นการทำอะไรก็เลยเต็มใจทำ เหนื่อยก็ทนได้

เบื่อเดี๋ยวก็หายเพราะเมื่อมีภาพ มีข่าวมาก็ทำให้สดชื่นขึ้นมาได้

..................

แต่ช่วงที่ทำให้เริ่มเหนื่อย ไม่เข้าใจคือช่วง แจกหนังสือ YJL Fanbook

ก็มันฉุกละหุก จนแทบจะหายใจไม่ออก

คงจะมีแต่พวกเราที่มาแจกจ่ายหนังสือเท่านั้นที่จะรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน

ปร้าแอนเหนื่อยกว่านั้นอีก ทั้งเหนื่อยใจ เหนื่อยกายจนล้า

เราคิดว่า เอ๊....เราทำไมต้องมาทำแบบนี้ ให้ใครๆมาด่าว่าเรา

ต้องมานั่งในที่จอดรถที่มียามคอยมาด้อมๆมองๆ ว่าเราทำอะไร

คอยมีคนมาไล่....เสียความรู้สึกที่สุดเลยช่วงนั้น

แต่ในความรู้สึกแย่ๆก็ยังมีมิตรภาพใหม่ๆเกิดขี้นมาด้วย

เราได้รู้ว่าใครทำจริง ใครดีแต่พูด....

................................

จากนั้นก็เหนื่อย ล้า ไม่อยากทำอะไร

พอมันล้ามากๆ ก็หมดแรงทำอะไร ไม่อยากอัพ ไม่อยากหาข่าว

แล้วยิ่งความวุ่นวายที่มีมากขึ้นในเวปยิ่งทำให้เซ็งไปกันใหญ่

เมื่อมันเริ่มไม่สนุก ไม่สบอารมณ์ก็นิ่งเงียบซะ

คงจะสังเกตุว่าช่วงนั้นหายไปเลย ไม่ค่อยโผล่เข้าเวป

ขอพัก....

แต่แล้ว.....ไม่อยากจะพูดหรอกนะว่าไม่ว่าอะไรๆที่ในเวปนั้น

เมื่อปัญหามันเกิดคนที่ตามแก้ไขมักจะเป็นเราเสมอ

แก้ไปแก้มา ทำไมเราเป็นเหมือนหนังหน้าไฟที่ต้องเป็นด่านแรกเลยเนี่ย

......ไม่ว่าจะเป็นการเตือนเด็กๆที่เอาข่าวเน่าๆเข้ามาในเวป

......ไม่ว่าจะเป็นคนในไม่เข้าใจกัน แย่งกันโน่นนี่

.....และปัญหาที่เกี่ยวกับอะไรต่างๆที่เราต้องแบกและแก้ปัญหา

จนมาถึง Preject บริจาคเนี่ยที่ยอมรับว่าไม่ขอทำเลย(แอบเลว)

ไม่สนใจ ทำเป็นมองไม่เห็น แต่สุดท้าย.....

ก็ทนไม่ได้ที่ น้องๆต้องมานั่งทำแล้วเราอยู่เฉยๆ

เราก็ทำเท่าที่ทำได้ เพราะคนที่หนักที่สุดคงไม่พ้นน้องเราอีกคนนึง

เค้าก็ตั้งใจทำเพราะคิดว่าเป็นการทำบุญก็ช่วยเต็มที่...

.....แต่ก็นั้นแหละนะ....

ใครก็ตามที่ทำด้วยใจ ทำเพราะคิดว่าอยากช่วยเพื่อน รักเด็กๆ

ก็ไม่ได้คิดอะไร ทำก็ทำ สุดท้าย....ปร้าแอนทนนิ่งเฉยเห็นน้องลำบากไม่ได้

ก็ต้องลงมาช่วยจนได้.....เพราะตอนนั้นน้องเริ่มนอยด์ล่ะเพราะความเหนื่อย

จำได้ว่า Project นี้เกิดขึ้นตอนคอนเสิร์ต SM In BKK

ขนโน่น ทำนี่ หนังสือก็ต้องแจก แต่ยอมรับนะว่าวั้นนั้น

ไม่อยากยุ่ง อยากเลี่ยงทุกอย่าง มันเบื่อ มันล้า ก็เลี่ยงได้เฉพาะวันนั้นแหละ

หลังจากกลับมาจากคอนเสิร์ตแล้วก็ต้องมาเคลียร์สิ่งที่คั่งค้าง

มันก็....ทนไม่ได้อีกล่ะเมื่อเห็นน้องๆทำงกๆ แล้วเราทำเฉย

เพราะถ้าเราไม่ทำ อีกคนก็นิ่ง ตอนนั้นเหมือนระเบิดน้องกำลังจะลง 55+

พอทำเสร็จแล้วก็รู้สึกไม่โล่งนะ คาใจ อึดอัดแต่ไม่อยากพูดอะไร

ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะรัก เพราะชอบ....และคิดว่าอืมเพื่อนกัน

แต่....หรือเราคิดฝ่ายเดียว คำถามมันเกิดขึ้นในใจ.....

TCB>>>ทำงานก่อนค่อยมาเม้าท์ต่อ

มาต่อๆ...15.30, 24/07/09

จนถึงวันนี้ก่อนที่เวปจะปิดมันมีปัญหามากมาย

ที่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร ปัญหาอยู่ที่ตรงไหน

เพราะมันเยอะแยะไปหมด แต่ละเรื่องใหญ่ๆทั้งนั้น

แต่รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่สั่งสมมาเป็นระยะๆ จนเราหมดกำลังใจ

และแต่ละงานที่ทำไป ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหนและสิ่งที่น้องเค้าควรจะได้

ก็ไม่เห็นจะมาเคลียร์กับน้องเค้า จะให้น้องเค้าพูดได้อย่างไร

เพราะเจ้าตัวไม่ได้พูดอะไร ไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง

ตกลงไว้อย่างไร ทำไมไม่คิดจะติดตามหรือถาม

ทุกอย่างยังคงเงียบ ผลของการทำงานหนักของแต่ละคนก็เงียบ....

และก็เงียบ......ทั้งๆที่มีการบอกกล่าวแล้วว่าจะทำแต่ก็ยังไม่เห็น

แล้วอย่างนี้จะให้คิดว่าไง....

แต่เราก็ยังคงเงียบเฉย ไม่ใส่ใจเพราะคิดว่า "เออช่างเถอะ"

ทั้งๆที่ก่อนเวปจะปิด เด็กใหม่ๆที่เข้ามาทำหน้าที่ staff บอกตรงๆ

ว่าเด็กมากและไม่ค่อยมีสัมมาคารวะ ปีนเกลียวไปทั่ว

คิดว่าชั้นก็หนึ่งในนี้ ชั้นทำอะไรใครอย่ามาชน

ซึ่งเด็กๆเหล่านี้ก่อนหน้านั้นได้กระจัดกระจายออกไปกันหมด

เพราะคนหมู่มากก็มากเรื่อง มีปัญหากันเองให้ต้องตามแก้

ช่วงนึงเราเคลียร์ตัวเจ้าปัญหาให้หมดไปและนึกว่าจบแล้ว

แต่แล้ว....

หลังจากนั้น.....น่าขำเป็นที่สุด

เด็กๆเหล่านั้นที่คิดว่ามีปัญหากันในตอนนั้น

ก็เข้ามาวนเวียน ว่ายวนอยู่แถวนั้นอีกจนได้

แถมที่เคยมีปัญหากัน กลับรักกัน กลมเกลียวซะ

ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นจะเอาเรื่องกันให้ได้

ทั้งนี้ทั้งนั้นเราก็ไม่อยู่ให้พวกนั้นมาปีนเราได้อีก....

แต่ถ้ากล้ามาปีนเกลียวนอกบ้านละก้อ....

..................อย่าคิดว่าปร้าแอนไม่กล้า

.

..........................

เรื่องที่ทำให้ต้องมานั่งบ่นๆอยู่ในตอนนี้อ่ะนะ

ก็คงไม่พ้นเรื่องที่เราออกมาแบบเงียบๆ

และไม่เคยเข้าไปในนั้นอีกเลยหลังจากที่ออกมาแล้ว

เปิดใหม่ก็ไม่สมัครเพราะคิดว่าถ้าไม่ยุ่งก็ต้องไม่เข้าไป

แต่วันนึง...ก็ได้ข่าวมาถึงการกล่าวอ้างบางอย่างที่เกี่ยวกับเรา

การพูดในทำนองว่า เพราะเราเป็นเป็นคนทำแบบนี้ พูดแบบนี้

เลยทำให้เค้าไม่ได้พูดคุยกับคนนั้น....

ทั้งๆที่น้องคนนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมาก

แต่พอน้องคนนั้นติดต่อกับเค้า.....

แล้วเค้าทำไมต้องเอ่ยชื่อเราออกไปให้เป็นประเด็น...

....ไมเข้าใจ.....

.....เพื่ออะไร....

เลยทำให้คิดได้ว่า...

นี่ขนาดน้องเค้าไม่ได้ติดต่อเลยครึ่งปียังมีชื่อเราออกไปด้วยเนี่ย

แล้วพวกเด็กๆลิ่วล้อที่อยู่ในเวปจะได้รับข้อมูลข่าวสารอย่างไร

แล้วพวกเราที่ออกมาแบบไม่คิดจะพูดมากเนี่ย โดนอะไรกันบ้าง

...นี่แค่สงสัยนะ....

......จากอาการก้าวร้าวของเด็กบางคนในคอนโทรลเค้า

คำพูดที่สื่อออกมาไม่ว่าจะเป็น shout box ที่ใครๆผ่านไปมาก็เห็น

ทั้งๆที่ตอนที่เราออกมากัน เราไม่ได้มีปัญหากับใครทั้งสิ้น

ปัญหามันมีอยู่แค่.....ความเหนื่อยล้า เบื่อหน่าย

ความไม่ชัดเจน ระบบที่เราเริ่มไม่คุ้นเคย

กระทู้เน่าๆเริ่มเยอะ ขี้เกียจตามเช็ด

คนเน่าๆก็เยอะ ไร้สาระก็มาก

พวกชอบโชว์พาวก็บานเบอะ

ตั้งกระทู้ไม่ได้ดูตาม้าตาเรือ ซ้ำกันไปมา

พอโดนเตือนหน่อยก็ตีโพยตีพาย ขี้ฟ้อง

สุดท้ายก็พากันปีนป่ายบนหัวรุ่นพี่ๆที่เค้าทำมาก่อน

สงสัยคงปีนต้นไม้เก่ง ห้อยโหนไปมาบ่อยละมั้ง

กับพวกปร้าๆก็ไม่เห็นหัวกัน .....อย่าให้เอ่ยชื่อเลยนะ

น่าจะรู้ตัวเองดีว่าที่พูดมาเนี่ยใครบ้าง

.............

ยอมรับว่ามาถึงตรงนี้ เสียความรู้สึกมาก

ที่เคยทำอะไรๆตั้งมากมายด้วยความรักเด็กๆ

รู้สึกเหมือนถูกใช้ในความบริสุทธิ์ใจทำงานของเรา

ให้เราทำตามเป้าหมาย จุดประสงค์ของใครบางคน

และพอเราออกมาอยู่เงียบๆ ไม่ยุ่งเกี่ยว

กลับมีบางอย่างมาเข้าหูให้ได้ยิน และคิดว่า

เราเป็นฝ่ายผิดซะงั้น แถมพวกนายว่าขี้ข้าพลอยก็เยอะ

.........

อย่าคิดว่า.......ตัวเองแน่แล้ว เจ๋งแล้ว

อย่าคิดว่า........เราเป็นที่หนึ่งแล้วคนอื่นห่วย

อย่าคิดว่า........ของเราถูกต้องเพราะมันอาจคาดเคลื่อน

อย่าคิดว่า........ไปเอาของใครเค้ามาแล้วทำเนียน

อย่าคิดว่า........ทำอะไรไว้แล้วจะไม่มีใครรู้...เพราะ

..........หน้าต่างมีหู ประตูมีช่องเสมอ..........

.....สุดท้าย....

การที่เจออะไรมาแบบนี้ก็ทำให้เราได้เห็นสัจธรรมของมนุษย์

ทำให้เห็นธาตุแท้ของคนมากยิ่งขึ้น

และทำให้เราได้เจอมิตรแท้ และเข้าใจเรามากขึ้น

การคบหากันมันมีองค์ประกอบมากมาย

เราต้องคิดถึงเค้า คิดถึงเรา

ไม่เห็นแก่ตัว ไม่เห็นแก่ได้ฝ่ายเดียว

รับฟังคนรอบข้างบ้าง ไม่ใช่เอาความคิดตัวเองทั้งหมด

มองดูโลกให้กว้างๆหน่อยอย่าเอาแต่อยู่ในกะลา

อย่ามาสรรเสริญเยินยอกันเองในกะลา

เปิดหูเปิดตามองคนอื่นเค้าบ้าง

ใครทำดีก็ชมเค้าไม่ใช่คิดแต่อิจฉาเวลาเค้าทำสิ่งดีๆ

แล้ว.......

ถึงแม้ว่าเราจะมีปัญหากันก็เรื่องส่วนตัว

อย่าเอาประเด็นต่างๆมา "แทงข้างหลัง"

ถ้ายังไม่ได้ทำก็หยุดซะ

แต่ถ้าทำไปบ้างแล้ว พี่ให้อภัยแล้วอย่าทำอีก

ถ้ายังไม่ได้เม้าท์ก็หยุดเถอะ

แต่ถ้าเม้าท์ไปแล้ว....ก็ขอบคุณจริงๆ!!!

แล้ว....อย่าให้ได้ยินเรื่องปร้าแอนที่ไหน

และอย่าให้รู้ว่าใครเป็นคนพูดเรื่องไม่จริง.....

อย่ามาก้าวร้าวทั้งการกระทำ และคำพูด.....

เข้าใจตามนี้นะคะ....

จบเหอะ

อีกหน่อยละกัน....

การที่เราออกมาอยู่อย่างเงียบๆไม่ได้หมายความว่าเราเลิกรักเด็กสองคนนี้นะ

ก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ที่จะมากหน่อยในช่วงนี้ก็คงไม่พ้น....

ความคิดที่ว่า....ถ้าวันหนึ่ง(คงใกล้ถึงล่ะ)สองคนนี้ถอยมาอยู่ตรงจุดเดิม

ก็น่าจะดีกว่านะ ...เพราะถึงอย่างไรก็ยังเป็นคนพิเศษได้เสมอ...

ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าใครจะไปไหน เพราะเพื่อนกันไม่ต้องคิดมาก

ใครอยากเดทสาวก็ปายยย....ใครอยากหาเพื่อนก็ไปเลยป่ะ

จะได้ไม่ต้องมานั่งทำเป็นงอนง้อกันไปมาให้แม่ๆหัวใจแกว่ง...

เหอะๆๆ....น้องแจ...ไม่ต้องไปสนใจมันล่ะ ยุนโฮอ่ะ....

ตัดหางปล่อยวัดเหอะ....555++สะจาย...

และชอง ยุนโฮ ....ไปอยู่กับเพื่อนเลยป่ะ ให้ว่อง...(รักน๊าอิหมีเอ๊ย)

จบจริงๆ

by:anna_ho