:.~สำคัญตรงไหน ใครถูกใครผิด แต่..สิ่งที่เหลืออยู่คืออะไร...~.:
posted on 06 Nov 2009 11:04 by annananii
กราบงามๆขอโทษหลายคนที่ยังรออ่านนะคะ
หายไปนาน น๊านนนนน นานนนน ไม่อยากแก้ตัวเลยว่างานยุ่ง
คือว่า...งานก็ยุ่งจริงๆน่ะแหละค่ะ ยุ่งมากๆ และก็ยุ่งกะเฟสบุ๊คอีกด้วย 555+
ก็ไม่นึกว่าจะมีคนอยากอ่าน หรือรับรู้ความรู้สึกของเราในเรื่องต่างๆนี่นา
แต่พอได้ยินว่าหลายคนยังอยากรับรู้ ยังรอคอยก็ดีใจค่ะ แต่...
อาจจะผิดหวังก็ได้นา....ความคิดไม่เหมือนชาวบ้านมาตั้งแต่ต้นแล้ว
และก็ยังคงความคิดเดิมแบบนี้ตลอดเลยล่ะนะ...
*******
ประเด็นที่ว่านี้คงไม่พ้น ประเด็นฮ๊อทๆที่เริ่มมาได้พักนึงแล้ว
ที่จริงก็ได้ข่าวมาตลอด และได้พูดคุยกับคนใกล้ชิดว่าอะไรเป็นอะไร
แต่ไม่มีโอกาสเอาความคิดเหล่านั่นกลั่นมาเป็นเอนทรี่เก็บไว้ในนี้
เพราะบางครั้งก็กลัวว่า ความคิดเห็นเราอาจไม่ตรงกับใครๆเค้า
แล้วช่วงนั้นกระแสต่อต้านยุนโฮแรงเหลือเกิน
ในฐานะแม่หมีขอเก็บตัวและก็เข้าใจหมียุนโฮอยู่อย่างเงียบๆดีกว่า
เพราะเรารู้ว่าตอนนั้นเค้าคงสู้อยู่หลายอย่าง
...ไหนจะ วงดงบังชิงกิที่เค้าทุ่มเทให้หมดทั้งชีวิต
...ไหนจะ เพื่อนๆที่ร่วมทุกข์กันมา พอจะเริ่มสุขก็มีอันเกิดเรื่อง
...ไหนจะ ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือต่างๆ
...ไหนจะ อีกหลายๆชีวิตที่ข้องเกี่ยวกับวง
ทุกอย่างเป็นเรื่องที่ต้องคิดทั้งนั้นสำหรับคนอย่าง ยุนโฮ
ถ้าคนที่พูดว่ารู้จัก และรักยุนโฮจริงๆ ต้องรู้ว่าเค้าคิดอย่างไร
และต้องเข้าใจเค้าอย่างมาก เพราะยุนโฮที่สวมหัวโขนหัวหน้าวงนั้น
คือคนที่มีความรับผิดชอบสูงมาก ทุ่มเทกับทุกอย่างต้องให้ดีที่สุด
จะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ และจะหัวชนฝากับสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง
และ...ดงบังชิงกิ...คือชีวิตจิตใจของ ยุนโฮ
เค้าคงไม่ยอมให้มันต้องล่มสลายไปเป็นแน่....แต่
.......
แต่.....จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเค้า...คือคนที่อยู่ในส่วนน้อยของกลุ่ม
ถ้าไม่มีชางมินที่อยู่เคียงข้างในเวลานั้น ก็คงจะแย่ยิ่งกว่านี้อีกเป็นแน่
และคนที่น่าจะได้รับความเห็นใจจากเรามากที่สุดคงไม่พ้น ชิมชางมิน
เพราะพอถึงเวลาหนึ่ง ถึงจุดที่เกลียวความเครียดในวงขมวดกันแน่น
เค้าเป็นคนที่สามารถอยู่ตรงกลางระหว่างสองฝ่ายได้ และเข้าใจทั้งสองฝ่ายดี
ชางมิน...ซึ่งเป็นเพียงน้องเล็กของวง มีความอดทนสูงที่สุดแล้ว
และสิ่งที่ ชองยุนโฮ และ ชิมชางมินได้รับคือ
การถูกมองว่าทรยศเพื่อน...
จากผู้คน ฝูงชน กลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า
"คาสิโอเปีย"
ซึ่งไม่เคยทำความเข้าใจอะไรเลย
ไม่คิดให้รอบคอบก่อนที่จะแสดงความรู้สึกตัวเองออกมา
.....ที่กล่าวมาทั้งหมดนี่ไม่ได้หมายความว่าเราต่อต้านอีกฝ่ายนะ
ต้องขอร้องว่า ถ้าจะอ่านความคิดเห็นของเราต้องอ่านให้ครบถ้วน
อย่าหยิบเพียง บางประโยค บางประเด็นไป แล้วก็มาสรุปง่ายๆ
.
.
มามองมุมของฝ่ายที่ฟ้องบ้าง....
ตอนนั้นยังไม่รู้สาเหตุลึกๆของการฟ้อง
แต่กระนั้นก็ไม่เคยคิดกล่าวโทษเด็กอีกสามคนที่ออกมาทำแบบนี้เลย
เพราะเราเข้าใจดีว่า ความคิดของแต่ละคนเมื่อโตขึ้นก็จะมีอะไรที่ต่างกันไป
ยอมรับในสิ่งที่เค้าเรียกร้อง ยอมรับในการออกมาปกป้องสิทธิของเค้า
ยอมรับว่ามันเป็นสิ่งที่เค้าควรจะได้รับความยุติธรรมจากบริษัทฯ
และก็ยอมรับว่า..........ทั้ง แจจุง ยูชอน และ จุนซู
ก็เจ็บปวดไปไม่น้อยกว่าอีกฝ่ายนึงแน่นอน....
เพราะอะไร....
ก็เพราะ.....เค้าทั้งห้าคนยังได้ชื่อว่าเป็น "ดงบังชิงกิ"
แต่เหมือนเป็นครั้งแรกที่ออกมาทำแบบนี้เพียง 3 คนเท่านั้น
ทั้งๆที่ปกติแล้ว ทุกครั้งไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้อง 5 คนเสมอ
แล้วยิ่งพอเห็นความสัมพันธ์ที่เคยแน่นแฟ้น กลับห่างเหิน
ทุกครั้งที่เห็นภาพที่แฟนๆถ่ายมา เราจะเห็นว่าแบ่งเป็นสองกลุ่ม
หน้าตาแต่ละคนบ่งบอกถึงความอึดอัดในสถานการณ์นั้น
เรายิ่งมองยิ่งสะท้อนใจ.....
....คำว่า...ดง...บัง...ชิง....กิ....ของพวกเราอยู่ไหน...
....ความเป็นหนึ่งเดียวกัน หายไปไหน......
......
ช่วงนั้นยอมรับว่า ไม่ค่อยอยากรับฟังข่าวสารอะไรมากมาย
ยิ่งรู้มาก ก็ยิ่งเครียดตามมาก และบังเอิญว่าอยู่ในช่วงงานสุมด้วย
เลยทำให้ไม่ต้องคิดให้เหนื่อยตาม แต่ก็รอแค่ว่าผลการตัดสินจะไปทิศทางไหน
...แล้ว...
เมื่อผลการตัดสินออกมาก็ได้รู้ว่า "ชนะ" แต่.....
ความคิดของเราคือ....ชนะ บนความพ่ายแพ้....
ถึงตอนนี้ ใครบอกได้ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม
ช่วงเวลาที่หายไปนั้นอาจจะกลับมาเหมือนเดิมในความสัมพันธ์
ความเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องยังคงอยู่ แล้ว....
รอยแผลที่แต่ละคนได้รับมันจะหายไปง่ายๆอย่างนั้นเหรอ?
....ยิ่งไปกว่านั้น...
การที่มีข่าวผู้ใหญ่ออกมาสาดกันไปมาแบบนี้
แล้ว...ความรู้สึกเด็กๆทั้งห้าคนจะเป็นอย่างไร
ในเมื่อ....ผู้ใหญ่ก็แบ่งเป็นสองฝ่ายชัดเจนขนาดนั้น
นี่ก็โทษผู้ใหญ่ไม่ได้อีก เพราะความคิดเห็นไม่ตรงกัน
แต่....
....ใครเป็นเหยื่อของผู้ใหญ่ล่ะ
ถ้าไม่ใช่......ยุนโฮ แจจุง ยูชอน จุนซู และชางมิน
ธุรกิจมันเป็นสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์พังไม่เป็นท่าถึงเพียงนี้เหรอ?
ความจริงที่เราได้ยินมาเมื่อไม่กี่วันนี้ต้องยอมรับว่า "ช๊อค" พอดูเลยล่ะ
อึ้งกับสิ่งที่ผู้ใหญ่เค้าทำกัน และ....ทิ้งให้เด็กๆ...
กลายเป็นผู้แพ้.......
.......พ่ายแพ้......
..........สำคัญไหมที่เราจะมากล่าวหาว่า...
.................ใครผิด............หรือ.........ใครถูก
.....................เพราะสุดท้ายก็เหลือรางวัลผู้แพ้ให้กับ....ดงบังชิงกิ..........
.
.
แล้วเรา.....ที่(ชอบ)เรียกตัวเองว่า " คาสิโอเปีย " จะกล่าวหาใครต่ออีกดีล่ะ
.
.
น่าเศร้าที่เราไม่เคยเข้าใจเค้าเลยสักนิดเดียว
เราไม่เข้าถึงความรู้สึกนึกคิดเค้าเลยแม่แต่น้อย
เกิดเรื่องขึ้นมา...ก็ใช้อารมณ์ กล่าวหา ฟูมฟาย
ถ้า....วันนี้ไม่มีดงบังชิงกิอีกต่อไป...เรายังจะ......
...เป็นคำถามให้คุณไปตอบกันเอาเอง.....
...
ส่วนปร้าแอน....จะยังคงเก็บช่วงเวลาดีๆที่เคยได้สัมผัสกับเค้าเอาไว้
เก็บไว้แต่ความรู้สึกดีๆที่เค้าทำให้เรา คอยเฝ้าดูในงานของเค้าแต่ละคน
และยอมรับในสิ่งที่มันเป็นไป ตามกาลเวลา....เพราะ...
....คงไม่มีอะไรอยู่ชั่วนิรันดร์ นอกจากตลอดไปในความทรงจำของเรา....
แล้ว.....เราล่ะกล้าที่จะเผชิญความเป็นจริงได้แค่ไหน?
.
...............Nothing Last Forever
........Can You facing the truth.......
..................................
สุดท้ายแล้ว....
ขอกล่าวถึงคอนเสิร์ตที่เซียงไฮ้นิดนึง...
คุยกับหลายๆคนเค้าบอกอยากไป อยากเก็บความทรงจำไว้
เผื่อว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย (ได้ข่าวยังมีเซิ่นเจิ้นอีก)
....ความคิดเห็นของปร้าแอนเนี่ยคือไม่อยากไปเลย
เพราะรู้ว่ามันต้องเป็นคอนที่มีแต่ความอาลัย ซึ่งเป็นอะไรที่เราไม่ชอบ
แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆด้วย สนามท่วมไปด้วยน้ำตา โอ้แม่เจ้า!
ตอนที่ทุกคนมีน้ำตานั้น มิกกี้ยังคงทำหน้าที่อย่างดี
เพราะมิกกี้อยากจะชดเชยให้กับ คาอาของเค้า
ในสิ่งที่เค้าได้กระทำมันลงไป เพื่อแทนคำขอโทษ
ที่เค้าพูดเสมอว่า "ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ"
นั่นหมายความว่าเค้ารับรู้ว่า สิ่งที่เค้าทำลงไปมันทำร้ายจิตใจทุกฝ่าย
ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเค้าเอง แล้วเค้าต้องการจะชดเชยด้วยการ
แสดงออกมาให้ดีที่สุด แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงอดกลั้นน้ำตาตัวเองไม่ได้
เฮ้อ.........ยิ่งเห็นรูปคอนเสิร์ตครั้งนั้นแล้ว...สะท้อนใจ หดหู่มากๆ
.
.
เราอยากเก็บภาพความสุข ความสนุกสนานที่ยังกรุ่นอยู่ในความรู้สึกเรามากกว่า
ในคอนเสิร์ตกรุงเทพที่ผ่านมา....รู้สึกว่า..
มันเป็นคอนเสิร์ตที่เยี่ยมที่สุดในความรู้สึกเราแล้ว
ไม่อยากเอาความเศร้า อาลัยอาวรณ์มาให้จิตใจหดหู่
ถามว่ายังรักอยู่มั้ย ...รักสิ...แต่รักในแบบของเรา
ไม่ขวนขวาย ไม่ดึงดัน ไม่ฉุดรั้ง
รักในแบบที่เค้าเลือกเป็น
แค่นี้ก็มีความสุขแล้วล่ะ..
........
06/11/09
annananii.exteen.com
ต่างคนก็ต่างมีเหตุผลของตัวเอง
สุดท้ายก็ ผู้ใหญ่นั่นแหละ ที่ใช้ทงบังเป้นเครื่องมือ
เค้าทั้งห้าเจ็บปวด แคสอย่างเราๆก็เจ็บปวดไปด้วย
ความทรงจำยังคงสวยงามอยู่เสมอในความรู้สึก
เพราะเราใช้หัวใจจดจำ ไม่ใช่สมอง
#1 By Baby BoJae on 2009-11-06 12:50